چتر بردار که این رایحه باران دارد..

فقط یه نفر میدونه من این ماههای اخیر چه حالی داشتم و اونم خداست

فقط یه نفر میدونه وقتی الان یعنی ساعت 1:25 شب از رختخواب بلند میشم و پای لپتاپ میشینم که دنبال مطلب خاصی باشم،چه حالی دارم

..و اونم خداست..

چشمام تر شد..نه بخاطر همون حالی که گفتم ،که بخاطر خوندن کامنت تو

یه لحظه حس کردم اینجا چه تقدسی داره...وقتی خدا یه معجزه ی شاید به این کوچیکی میفرسته تا حالم رو عوض کنه..و تو میشی واسطه ش...معجزه ای که برای من خیلی بزرگه...ممنونم ازت خواهری عزیزم...و یادم هست پیش از این هم چندین بار به خاطر کامنتهات حالی شبیه این رو تجربه کردم..و یادم میمونه امشب رو..

وبلاگم رو باز کردم و کامنتی دیدم با عنوان برای آیرا...

"همین چند روز پیش بود وقتی بعد از امتحان تنها از دانشکده زدم بیرون،راه افتادم سمت ایستگاه اتوبوس و روی پل هوایی ایستادم،دست هایم را تکیه گاه چانه ام کردم روی نرده ی پل و زل زدم به اتوبان و ماشین ها و آدم ها...موسیقی های بیکلام یکی یکی وپشت سر هم توی گوشم پلی میشدند و من همچنان ایستاده بودم وسط پل. یادم افتاد به پارسال و حرف هایی که میزدی..به اینکه همه چیز میتوانست برعکس باشد؛ ممکن بود من هیچوقت نتوانم اینجا بایستم و «چمران» و ترافیکش را نگاه کنم..
اصلش همه چیز از سه سال پیش شروع شد و من آن لحظه خودم را توی این سه سال مرور کردم..و دلم تنگِ خاطراتمان شد! دوباره به چیزهایی که از دست دادم فکر کردم و به آن هایی که پیدا کردم لبخند زدم،به تو..:)
راستش،. بخواهی یا نه خیلی وقت است شده ای جزو لاینفک خاطراتم! جزو لاینفک خاطراتی که مدام به یادشان می آورم و حرف هایت را برای خودم تکرار میکنم
باد توی صورتم میخورْد و چادرم را تکان میداد و من فکر میکردم گاهی چقدر سخت است به کسی بگویی که یادش هستی! بگویی یادش همیشه توی زندگی ات جریان دارد..و حتی درحال غرق شدن هم که باشی،دلت قرص است که یک دوست خیلی خوب هوای لحظه لحظه های زندگی و دلهره و اشک هایت را دارد..!
امضا:فاصله! "

و نمیدونم چرا سطر آخر این پست بغضم ترکید

دلم میخواد بیشتر بنویسم ولی فقط میگم خداوند به خوشی ها و حال خوبت برکت بده عزیزم ..مراقب خودت باش